Strona Nandiego

foto + graf + blog

Niedziela, 20 sierpnia 2017 roku. Imieniny: Sabina, Sobiesław, Bernard



Gdańsk Orunia - pomnik Inki

17.07.2017

Pomnik (popiersie) Danuty Siedzikówny "Inki", 17-letniej dziewczyny związanej z antykomunistycznym podziemiem, ofiary stalinowskiego wymiaru sprawiedliwości, autorstwa Andrzeja Renesa. Uroczystego odsłonięcia pomnika dokonano 30 sierpnia 2015 roku. Pomnik został wykonany z mosiądzu, aluminium i granitu. Monument pobłogosławił i poświęcił abp Sławoj Leszek Głódź.

Tablica informacyjna została wymieniona na nową po zniszczeniu jej w nocy z 20 na 21 kwietnia 2017 przez sprawcę huligańskiego wybryku 21-letniego Damiana W.

Danuta Siedzikówna "Inka" była sanitariuszką w 5. Wileńskiej Brygadzie Armii Krajowej, którą dowodził znienawidzony przez komunistów mjr Zygmunt Szendzielarz "Łupaszka". Kiedy w czerwcu 1946 roku dziewczyna przyjechała do Gdańska po środki medyczne, wpadła w pułapkę zastawioną przez Urząd Bezpieczeństwa w zdekonspirowanym mieszkaniu we Wrzeszczu.
Trafiła do gdańskiego więzienia, a po ciężkim śledztwie została skazana na śmierć. Zdążyła jeszcze przekazać informację: "Powiedzcie mojej babci, że zachowałam się jak trzeba".
Wyrok wykonano 28 sierpnia 1946 r., a bezpieka utajniła miejsce pochówku zarówno dziewczyny, jak i rozstrzelanego wraz z nią Feliksa Selmanowicza "Zagończyka".
W ubiegłym roku badaczom z Instytutu Pamięci Narodowej udało się jednak odnaleźć szczątki Siedzikówny w nieoznaczonym grobie na Cmentarzu Garnizonowym w Gdańsku.

Galeria [ zdjecia/reporterskie/orunia_inka ]   

Img_0312.jpg

[1] Img_0312.jpg

Opis: Gdańsk Orunia - pomnik Inki - 17.07.2017

Img_0313.jpg

[2] Img_0313.jpg

Opis: Gdańsk Orunia - pomnik Inki - 17.07.2017

Img_0315.jpg

[3] Img_0315.jpg

Opis: Gdańsk Orunia - pomnik Inki - 17.07.2017

Img_0317.jpg

[4] Img_0317.jpg

Opis: Gdańsk Orunia - pomnik Inki - 17.07.2017

Img_0318.jpg

[5] Img_0318.jpg

Opis: Gdańsk Orunia - pomnik Inki - 17.07.2017

Img_0319.jpg

[6] Img_0319.jpg

Opis: Gdańsk Orunia - pomnik Inki - 17.07.2017

Img_0320.jpg

[7] Img_0320.jpg

Opis: Gdańsk Orunia - pomnik Inki - 17.07.2017

Img_0321.jpg

[8] Img_0321.jpg

Opis: Gdańsk Orunia - pomnik Inki - 17.07.2017

Img_0322.jpg

[9] Img_0322.jpg

Opis: Gdańsk Orunia - pomnik Inki - 17.07.2017

Img_0324.jpg

[10] Img_0324.jpg

Opis: Gdańsk Orunia - pomnik Inki - 17.07.2017

Img_0325.jpg

[11] Img_0325.jpg

Opis: Gdańsk Orunia - pomnik Inki - 17.07.2017

Img_0326.jpg

[12] Img_0326.jpg

Opis: Gdańsk Orunia - pomnik Inki - 17.07.2017

plikow: 12

Ofiarami partyzantów 5. Wileńskiej Brygady AK dowodzonej przez "Łupaszkę" było co najmniej 66 osób cywilnych oraz kilku policjantów litewskich zabitych w czasie walk (wraz z przypadkowym, cywilnym woźnicą). Do największych mordów doszło w Dubinkach i Ołkunach, gdzie ogółem zabito 44 osoby. W trakcie ekspedycji karnej 2. Zgrupowania AK, zorganizowanej na rozkaz komendanta okręgu wileńskiego ppłk. Aleksandra Krzyżanowskiego "Wilka", zabito przypuszczalnie nie mniej niż 13 cywilów. Partyzanci AK przeprowadzali brutalne kontrole ludności w poszukiwaniu podejrzanych, dopuszczając się niekiedy pobić. Egzekucjom towarzyszyły też rekwizycje dobytku. Ofiarami były często osoby z rodzin mieszanych, polsko-litewskich, a nawet rdzenni Polacy. "Przerażająca jest statystyka obydwu zbrodni pod względem płci i wieku zamordowanych. Wśród ofiar najwięcej bowiem było kobiet oraz nieletnich (dzieci i młodzieży). W Glinciszkach 56% ofiar należało do tej kategorii, a w Dubinkach ok. 75%. (…) Zupełnie odmiennie przedstawiają się wyniki akcji odwetowej 2. Zgrupowania AK, w czasie której zabijano niemal wyłącznie dorosłych mężczyzn".

Najtragiczniejszy pod względem liczby ofiar był najazd grupy kawalerzystów 5. Brygady AK na zagrodę Gylisów. Partyzanci wyprowadzili z domu żonę nieobecnego gospodarza Konstanciję Gylieně z sześciorgiem dzieci oraz mieszkającego z nimi dzierżawcę części ziem Bolesława Strumiłłę (Balys Strumila)". Ten ostatni próbował się wstawić za gospodynią, ale go zastrzelili. "Konstanciję Gylieně zastrzelono przy studni wraz z najmłodszą, kilkumiesięczną córką Genovaitě. Pozostałą piątkę zaprowadzono na rozstrzelanie do stodoły. Najstarsza z córek Gylisów, dziewiętnastoletnia Jadvyga, została tam przed śmiercią zgwałcona. Z egzekucji ocalała jedynie ranna w szyję Terese, którą partyzanci uznali za martwą". Nieopodal domu Gylisów "znajdowało się gospodarstwo kolejnego szaulisa (członka paramilitarnej organizacji, Związku Strzelców Litewskich – przyp. red.) Alfonsasa Stašelisa. (…) Pod nieobecność gospodarza polscy partyzanci rozstrzelali jego żonę Emiliję i kilkuletnią córkę Onute".

Tło wydarzeń.

20 czerwca 1944 r. oddział policjantów litewskich z Podbrzezia wkroczył do Glinciszek i zamordował 39 Polaków, nie oszczędzając kobiet ani dzieci. Wśród ocalałych była Irena Sławińska, późniejsza profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, która sporządziła wówczas listę zamordowanych. Do ofiar zbrodni w Glinciszkach zalicza się też administratora majątku, Władysława Komara - ojca wybitnego lekkoatlety o tym samym imieniu - który został zabity przez Litwinów w okolicy Podbrzezia.

Zemsta Żołnierzy AK.

Żołnierzy 5 Wileńskiej Brygady Armii Krajowej pod dowództwem Zygmunta Szendzielarza "Łupaszki" krwawo i brutalnie zemścili się na Litwinach za rzeź ludności polskiej wsi Glinciszki.
Przeprowadzili oni w dniu 23 czerwca 1944 roku odwetową pacyfikację wsi Dubinki na terenie Litwy Kowieńskiej, która była kolejnym rozdziałem krwawej historii polsko-litewskiej w czasie II wojny światowej.
Zanim dojdziemy do zbrodni w Dubinkach, należy opisać poprzedzające masakrę wydarzenia. Gdy żołnierze 5 Wileńskiej Brygady Armii Krajowej "Łupaszki" wciągnęli w zasadzkę i zabili czterech współpracujących z Niemcami litewskich policjantów z garnizonu w Podbrzeziu, Litiwni postanowili pomścić funkcjonariuszy pacyfikacją polskiej wsi Glinciszki. 20 czerwca do polskiej miejscowości wkroczył oddział litewskiej policji i zamordował 39 Polaków, nie oszczędzając kobiet oraz dzieci.
Masakrę opisała Irena Sławińska, późniejsza profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, która przeżyła rzeź. "Łupaszka", obawiając się, że masakra w Glinciszkach może być początkiem większej akcji wymierzonej w ludność polską na Kresach, postanowił działać. 23 czerwca jego żołnierze uderzyli w wieś Dubinki, gdzie zabito litewskich policjantów oraz innych Litwinów kolaborujących z Niemcami.
Trzeba podkreślić, że dowódca Okręgu Wileńskiego Armii Krajowej Aleksander Krzyżanowski kategorycznie zakazywał odwetów na kolaborantach litewskich. Rozkaz ten stał w wyraźnej opozycji do zbrodniczej działalności Litwinów oraz kolaboracyjnej policji Ypantigas Burys, która odpowiedzialna jest za wymordowanie nawet kilkunastu tysięcy Polaków i 56-70 tysięcy Żydów.

https://dziennikarstwoobywatelskie.salon24.pl/756959,gdy-zbrodniarze-litewscy-mordowali-polakow-z-pomoca-przybyl-lupaszka

Linki

 

Komentarze

Dodaj komentarz:   [podstrona: zdj_report80]

Nick / Imię:

Treść komentarza: (max 1000 znaków)



Przepisz powyższe cyfry:

 

Użytkowniku, pamietaj, że w internecie nie jesteś anonimowy.
Ponosisz pełną odpowiedzialność za treści zamieszczane w swoich komentarzach.
Jeśli zauważyłeś, że któraś z opinii łamie prawo lub dobre obyczaje
[powiadom mnie o tym]
Usuwam przypadki nadużyć, umieszczania reklam, linków do stron www, wulgaryzmów lub treści naruszających prawo.

 

ilość komentarzy: 0



^ ^ Do góry - hop! ^ ^